Ambasada Zakonu Maltanskiego w Polsce

Strona główna

Italiano


	Ambasada Zakonu


	Strona główna SMOM

Historia Zakonu

Powstanie Zakonu - Jerozolima

Suwerenny Rycerski Zakon Świętego Jana Jerozolimskiego Szpitalników zwany Rodyjskim i Maltańskim jest najdłużej istniejącym zakonem rycerskim. Korzenie Zakonu wywodzą się od charytatywnego bractwa założonego w Jerozolimie około połowy XI wieku po Chrystusie przez pobożnych włoskich kupców z Amalfii. W pobliżu Grobu Świętego zbudowali oni opactwo św. Marii Łacinników, a w nim hospicjum dla przybywających z Europy pielgrzymów. W czasie pierwszej wyprawy krzyżowej bractwem tym kierował błogosławiony Gerard. Wtedy to bractwo przyjęło regułę św. Augustyna i przerodziło się w zakon szpitalny. Godłem zakonu stał się ośmiokończasty krzyż. Bracia zakonni ślubowali czystość, ubóstwo i posłuszeństwo, a także opiekę nad chorymi. Następca Gerarda, Rajmund z Puy nadał Zakonowi Regułę, która przekształcała bractwo w zakon rycerski. Zgodnie z regułą zatwierdzoną przez Papieża Paschalisa II - Zakon Św. Jana spełniał dwie podstawowe funkcje: prowadził walkę z muzułmanami oraz niósł pomoc chorym, rannym i pielgrzymom przybywającym do Ziemi Świętej.

Rodos

Po upadku Akki w 1291 roku Zakon przeniósł się na Cypr, lecz już w 1306 r. podjął starania o uzyskanie suwerenności terytorialnej. Energiczne działania zaowocowały w opanowaniu Rodos przez flotę Zakonu i statki genueńskie w 1309 r. Całkowite opanowanie wyspy nastąpiło w roku 1310, a Zakon gdzie uzyskał upragnioną suwerenność terytorialną. Rycerzy Św. Jana zaczęto nazywać Kawalerami Rodyjskimi. Wyspa była istotnym punktem oporu przeciw postępującej dominacji muzułmańskiej w tej części Morza Śródziemnego, stała się też ważnym ośrodkiem handlu pomiędzy chrześcijańską Europą, a muzułmańskim wschodem. Zakon musiał jednak stawiać czoło próbom zdobycia wyspy zarówno przez wojska egipskie, jak też tureckie. Kres panowania joannitów na Rodos nadszedł w 1522 roku, kiedy to Turcy, pod wodzą sułtana Sulejmana II zdobyli Rodos i zmusili Zakon do opuszczenia wyspy. Wyspa została zajęta przez Turków po ciężkich walkach 24.12.1522 roku. Sulejman II, był pod tak wielkim wrażeniem waleczności szpitalników, że zezwolił im na opuszczenie wyspy ze wszystkimi honorami, oraz zabranie najcenniejszych rzeczy, w tym archiwum zakonnego. Kawalerowie Rodyjscy opuścili wyspę 10.01.1523 r. (niektóre źródła podają też datę 02.01.1523 r.), opuszczeni w potrzebie przez swoich sprzymierzeńców.

Malta

Po siedmiu latach tułaczki cesarz Karol V przekazał rycerzom Św. Jana w posiadanie Maltę, skalistą i niegościnną wyspę w pobliżu Sycylii. Od tego momentu Zakon zaczęto nazywać Maltańskim. Nowe terytorium było doskonale bronione przez potężną flotę i najnowocześniejsze w tamtym czasie fortyfikacje. Wojska tureckie nie były w stanie pokonać Maltańczyków podczas Wielkiego Oblężenia wyspy w 1565 roku, a po klęsce pod Lepanto w 1571 roku Turcy wycofali się z tej części Morza Śródziemnego. W XVII wieku wielki mistrz Zakonu Maltańskiego otrzymał tytuł księcia Świętego Cesarstwa oraz rangę równą godności kardynała Kościoła katolickiego. W 1798 roku Napoleon Bonaparte, w czasie swej kampanii egipskiej, zajął Maltę i wypędził Zakon, który ponownie znalazł się bez własnego terytorium.

Rzym

Po pobycie w Messynie, Katanii i Ferrarze, ostateczną siedzibą władz maltańskich stał się w 1834 roku pałac na zasadzie eksterytorialności w Rzymie. Kawalerowie Maltańscy poświęcili się głównie działalności charytatywnej i szpitalniczej. Nieśli pomoc ofiarom klęsk żywiołowych i wojennych, ich poświęcenie było szczególnie widoczne podczas wojen światowych - na polach bitew.

Obecnie Zakon prowadzi na całym świecie zakrojoną na szeroką skalę działalność charytatywną, która powiększa się z każdym rokiem. Zakon powrócił więc do korzeni swej działalności i idei bractwa które ponad dziewięćset lat temu założyli pewni pobożni kupcy z Amalfii...